Hayırları Tüketenler

Hasedden kaçının. Çünkü o, ateşin odunu yakıp tükettiği gibi
bütün hayırları yer tüketir.
Ebu Dâvud, Edeb 52, 4903


Sırf hased mi? Tüm kötü huylar belki aynı cümleden. İnsan, ki eşref-i mahlukat... Onun kalbini karartan, onu düşüren, çirkinleştiren, bayağılaştıran, aşağıların en aşağısına savuran herşey de aynı cümleden.

Peki, ya bunları nasıl söküp atmalı kalpten?

Sahi, gönlü nasıl temizlemeli?

Şöyle anlatırlar. Meğer tüm bu kötü huylar diken gibi kaplar kalbi... Buna çare de ancak iki yol vardır.

Ya, tek tek dikenleri sökmeye çabalarız, ki riyazat ister bu iş... Sabır... Terbiye... Yol uzundur. Yol zordur.

Veyahut da durur ve gönlü O'nun aşkına bırakırız. O aşk ki, gönülde diken nev'inden ne varsa yakar geçer. Esâmesini bırakmaz.

Âşık gönülde bencillik durabilir mi dersiniz? O ki, neyi varsa Yâr'e fedâ diler.

Ya haset barınabilir mi? İster ki cümle cihan halkı da O'na dost olsun.

Peki, kibir? Nerde... Âşık başını secdeden kaldıramaz ki!

Gaflet biter. Aşk her daim uyanıklıktır.

Malayâni kalmaz. O varken, başka şey yoktur.

O'na giden yollar sonsuz. Belki nefesler adedince. Belki de zerreler.

Belki bu yol daha zordur ama âşıka ne gam.

O'nu bulan neyi yitirmiştir?

O'nu kaybeden neyi bulmuştur?

Hamd O'na.